فقط یک فانوس برایم باقی مانده
و باید تا آخر عمر با آن سر کنم
اما شعله آن
می رقصد
و
آخرین غزل های عمر خود را می خواند
وه ! که چه شیرین می خواند
کمی جلوتر می روم
انگار سایه ای مرا تعقیب می کند
بی صدا ، فقط می آید
کمی جلوتر
خسته از تکاپو و رقص
آخرین غزل خوانده می شود
وه ! که چه شیرین خوانده می شود
و من
" تمام می شوم "
*****************************************
پ.ن. نوشته هایم را روزی به آب می سپارم تا مگر بر دل دریا ها نشینند
و شاه ماهی ها را بر آن دارند که در سوگ ِدلم اشک ها بریزند و اوراق ِخیس خورده ی قلبم را به آرامی زمزمه کنند .
پ.ن. حتی باد هم ترانه های تنهایی مرا دید و دَم نزد . میدانم که شاه ماهیِ ِ
قصه، رویا ست. میدانم، خوب می دانم که ترانه هایم به دل نمی نشینند. میدانم
که هیچ کس دلتنگی هایم را نمی خواند، اما می نویسم، می نویسم برای همان
شاه ماهی ها ی قصه، برای همان ها که در دل اقیانوس ها نهفته اند، در دل ابرها
و شاید در اعماق زمین خفته اند، می نویسم تا زنده بمانم...... تا زندگی کنم ....
دیگر چتری برایم باقی نمانده
آنقدر باران خورده ام که پوسیده ام
آنقدر باران خورده ام که زیر پایم علف سبز شده
و تو هنوز نیامده ای
پوسیده ام و تا مرز شکستن راهی نمانده
تنها چند قدم کافیست تا مرز شکستن مرا رد کنی
آنقدر باران خورده ام
که با خورشید غریبه شده ام
آنقدر که می توانم با قطره ای آفتاب
پلی رنگین بزنم از این سو به آن سو
با وجود این
هنوز سیراب نشده ام
من تشنه یک قطره آفتابم
از بالای سرم ، سرپوش آسمان را برداشته اند.
و فضای بی کرانه ی نیستی نمودار شده است.
ومن خود را همچون سایه ی موهومی می یابم،
که در صحرا افتاده است.
و چون روح آواره ی کویر که بی قرار و خشمگین،
خاک بر افلاک می افشاند،
و در اندام تک درختان خشک و نومید می پیچد،
و گمشده اش را می جوید و نمی یابد.
ذات خویش را می جویم و نمی یابم.
من سایه ی اویم ، او کجاست؟
در اعماق زمین؟ در آغوش کوه ها؟
در قلب دریاها؟ در پس ابرها؟
در آن سوی افق ها؟
کجا؟
» دکتر علی شریعتی «
حال خوشی ندارم ، سرگردانم و حیرت زده
دلواپس و آزرده جان
هستم و نیستم
رنگ به رخساره ام نمانده
آری ،
باز هم همان حکایت همیشگی
باز هم تردید، باز هم تشویش
باز هم سردرگمی
دلم می خواهد فریاد بزنم ، دلم می خواهد سکوت کنم
قطره اشکی بریزم
و شمعی بیافروزم
کنار پنجره می نشینم ، پنجره را می گشایم ، دو چشمانم مات به آسمان می نگرد
دو چشمانم اشک می ریزند
و دستانم پر از هیچ می شود
دلم می خواهد جای آن گنجشک نحیف ِ روی شاخه ی درخت گیلاس بودم
چقدر زیباست ، آرامشش را می گویم
روی شاخه ها جست و خیز می کند و به آرامی بال می گشاید
و در هیاهوی آسمان ناپدید می گردد
نفسم بند آمده است
صدایم در آستانه ی گلو زندانی شده
آرامشم به تاراج رفته
آری ، آرامشم به تاراج رفته
چشمانم آسمان را می نگرد
اوج را،
منتهای آسمان را می نگرد
به دنبال آنچه باید باشد و به خیالم که نیست
به دنبال آنچه باید باشد و به خیالم که هست
به گذشته سفر می کنم
به مبدا ء آشفتگی ام
به ابتدای سرگردانیم
به سراغ خدا می گردم
« پس کجاست این خدا؟ »
می دانم هست اما
من او را نمی بینم
هست و مرا می بیند
هست و بدبختی ام را می بیند
هست و درماندگی ام را می بیند
می بیند و دَم نمی زند
می بیند و دستم را رها می کند
می بیند و .......
چگونه شد که این چنین به دامان غم پناه آوردم، نمی دانم
چگونه شد که چو کشتی شکستگان به گِل نشستم، نمی دانم
چگونه شد که افکارم ، بلای جانم گشتند ؟ نمی دانم .
دیوانه نیستم ، خیال پرداز هم نیستم
اما نمی دانم به راستی که ام ؟
و چه بر من گذشت؟
چه بر من گذشت که چنین پایبند و اسیر شدم
که چنین درمانده و رنجیده حال گشتم
چه بر من گذشت که گاه و بی گاه
« بهانه ی خدا را می گیرم »
که گاه و بی گاه
فراموشم میشود که هست و مرا می بیند ، که به یاد من است
که دردم را می داند و پی ِ درمان آن است
...
چشمانم را می بندم
اشک ها ی احمق
دیدم را ربوده اند
دستانم پر از هیچ می شود
پنجره را می بندم
و باز به کالبد خویش باز می گردم
.
.
.
باشد برای بعد......
